Efekt garmina

Dobry trening to taki, który daje ładne obrazki.

Mapki. Najlepiej, żeby z biegu, z kręcenia, nawet z pływania, wychodziła ładna pętelka. Żadne tam bieganie w tę i we w tę, czy inne niezborności. W ogóle bieganie po pętelce charakteryzuje się jakąś wyższą moralnością, choć na nieznanym terenie może prowadzić do nieplanowego wydłużenia treningu. Ileż to razy już jednak Królik skręcił inaczej, zmienił trasę, byle tylko ładnie prezentowała się później na mapce.

Mapki pętelki

Wiadomo, że trening jest po coś, że trening jest jakiś. Albo ze stałą intensywnością, albo narastającą prędkością, podbiegami, interwałami. Tych różnych przyspieszek musi być parzysta liczba, odpowiednie przerwy między nimi i wzrost tętna. To wszystko widać na wykresie. A jak tętno zacznie spadać, a jak się odpuści szybkie kręcenie, zepsuje się cały wykres. Ładny wykres jest miarą udanego treningu, tego, że zrobiło się go zgodnie z zasadami sztuki. I odpowiednio się umęczyło.

Jednostajny bieg z przebieżkami

Tempówki 4x1km

Pływanie. Z nim trudniej, bo Królicze garminy słabo sobie radzą na basenie, źle rozpoznają style (a u Królika jeszcze ani razu nie zanotowały delfina), mylą się w zliczaniu długości i źle rozpoznają moment nawrotu. Poza tym dobry trening pływacki jest na ogół dość skomplikowany i różnorodny: zadania techniczne, różne przyrządy utrudniające lub ułatwiające pływanie, zmiana stylu w połowie basenu, to wszystko sprawia, że garminy się gubią, a wykresy są mało atrakcyjne. Dobrze wyglądają obrazki z treningów nudnych, wydolnościowych, jednostylowych. Tylko że jeden jakiś wieloryb na torze potrafi zniweczyć półtorej godziny króliczego pływania w celu uzyskania fajnego wykresu.

Takie tam 13 x 200m z dwiema dwusetkami odpoczynkowymi

Takie tam 10 x 400m, co druga w łapkach

Na garminowej appce wyglądają czasem jeszcze śmieszniej

Kręcenie w domu ma tę przewagę w produkowaniu wykresów, że eliminuje to, z czym garmin radzi sobie najsłabiej, czyli rejestracją prędkości na podstawie dżipiesa. Tu kadencja i prędkość (plus siła oporu) są ściśle związane. Wykresy ładniutkie.

Kręcenie w warunkach laboratoryjnych

Kręcenie na całkiem realnej pętelce z górką

Czasem Królik sam zły jest na siebie, że tak walczy o te mapki i wykresy, zamiast zrobić porządną rozgrzewkę, przerwę na skipy, przepuścić kogoś na basenie, zjechać gdzieś z trasy, by coś zwiedzić, albo zatrzymać się i uwiecznić ładny widok na zdjęciu, bo to zepsułoby wykres. Ale chyba mimo wszystko efekt garmina daje nie tylko ładny obrazek, ale i dobry efekt.

Odłączenie i szaruga jesienna

Jak dobrze nie musieć czytać o tym, co kto pobiegał, jakie życiówki zrobiła, ile trenował, jakie ma plany, gdzie wyjeżdża, co zjadła, ile schudł, co kupił. Nie być na bieżąco z życiem nieznaczących innych, skupić się na tych znaczących, czyli tych, z którymi kontakt ma się całkiem naoczny i namacalny. Ile niepotrzebnego stresu z zawiści, podziwu, złości, zazdrości, porównywania można sobie ująć, ile czasu odzyskać, prostym wyłączeniem fejsbuka. Królik jest w stanie odłączenia.

Jest w stanie odłączenia też dlatego, że i tak ma dużo pracy, sporo czasu przeznacza też na trenowanie. A do tego jeszcze – jak zwykle – a to coś sobie Królik przeciąży, a to coś ma przykurczone, czy naciągnięte. Żongluje więc treningami, które przesunęły się głównie indoors, gdy złota polska jesień ustąpiła, wyjątkowo ciepłej zresztą, jesiennej szarudze. Skupia się więc Królik głównie na pływaniu i kręceniu z wysoką kadencją. Pływanie – zaskakuje sam siebie Królik po raz setny – jest jednak najfantastyczniejszą dyscypliną, z tyloma szczegółami technicznymi, nad którymi pracować można bez końca cyzelując najdrobniejszy element ruchu, z orką nad wydolnością, pracą nad szybkością i dziesiątkami różnych śmiesznych ćwiczeń. A to wszystko w miękkiej, ciepłej, niebieskiej i jadącej chlorem wodzie.

A kręcenie też jest akurat dla Królika. Odmóżdżające, wymagające głównie jakiejś upartości i odporności psychicznej, dobrze nadające się na trening po pracy, gdy za oknem pada deszcz, a Królik nie ma już siły na myślenie i może gapić się przez godzinę na przeskakujące na garminie sekundy. W kompletnym odłączeniu.

Różne butki

Z okazji urodzin i czwartego tysiąca kilometrów Szkot dostał nowe pedały, a Królik nowe butki. Nie będzie więc już totalnej wiochy. Przynajmniej teoretycznie nie będzie, bo nie będzie wiochy dopiero wówczas, gdy Królik nauczy się nie wywracać. Na razie wydzwonił się dwa razy. I dwa razy tym samym kolanem poszorował po asfalcie. Gorzej, że Szkotowi trzeba było klepać kierownicę.

 

W temacie butków kolejny dylemat stary jak świat. Czy już kupować kolejne buty do biegania?

Pierwsze prawdziwe królicze buty do biegania przede wszystkim się podarły. Królik wracawszy ze służbowego wyjazdu odciążył bagaż i po prostu zostawił je w śmietniku gdzieś daleko od domu. Te New Balance przebiegły raptem 1800km i dziś Królik już by ich tak pochopnie nie wyrzucił. Kolejne ulubione, Brooks Ghost, mają już na liczniku prawie 3800km. Okej, pewnie zatraciły wiele walorów amortyzacyjnych, bieżnik wytarty mają na gładko, ale poza tym trzymają się całe. Problem tylko taki, że okropnie wprost śmierdzą.

Salomony, docelowo do biegów bardziej terenowych, na śliskich powierzchniach jakoś Królika nie stabilizowały. Wymyślny bieżnik wytarł się zaskakująco szybko, po około 1200km (prawda, że na asfalcie głównie), a reszta zaczyna się rozłazić. Ma Królik jeszcze jedne Brooksy, które jakoś wydają się sztywne i klapią na asfalcie, jakby Królik w jakichś lakierkach leciał, i jeszcze inne New Balance, które są trochę za małe i wobec tego jako jedyne utrzymywane są w czystości i służą do nielicznych przypadków biegania na bieżni mechanicznej, czy gry w koszykówkę na sali.

Nowe buty to niepewność, ryzyko niepasowania, a miejsce w szafie zajmą. Cóż, najwygodniejsze są buty o dużym stopniu rozklapciania, a takich póki co chyba nie można kupić.

Kuracja wyjazdem

Po trzech tygodniach w Warszawie się Królik totalnie rozłożył. A przecież nie robił nic znacząco odbiegającego od rutyny sztokholmskiej, gdzie wskakiwał do zimnego jeziora i pędził potem w mokrych ciuchach na rowerze, czy gdy wracał cały przemoczony z deszczowych wieczorków triathlonowych. Przez osiem miesięcy w Szwecji nie miał nawet kataru. Jest chyba tu, w Warszawie, coś, na co ciało Królika po prostu źle reaguje.

Objechanie półwyspu Howth to chyba najbliższa centrum Dublina porządna kolarska górka. I taki widok z portu w Howth w nagrodę

A na południe od Dublina - Dalkey Island, dalej w stronę Wicklow już przyzwoite podjazdy

Hipotezę tę potwierdza zdaje się fakt, że wszelkie kaszle, katary i inne ohydztwa ustąpiły po jednym dniu w Irlandii. Służbowe obowiązki obkleił Królik takimi drobnymi radościami jak wspinanie się rowerem na górki w Wicklow, bieganie po Phoenix Parku, czy obiegnięcie malowniczej Inis Mhór. A teraz musi się Królik uzbroić w cierpliwość i przetrwać w zdrowiu jesień w Warszawie.

Zachodnie wybrzeże i już zupełnie inne widoki

Widok z Dún Aonghasa. Atlantycko

Koniec i początek. Powrót na basen

Koniec widoków z wody na las i skały. Koniec zimnej, pełnej życia, śmierdzącej wody. Koniec fal i prądu. Koniec oślepiającego słońca i marznących stóp. Koniec piachu w skarpetkach i brudnego ręcznika. Koniec pływania godzinami z niewiadomym tempem. Koniec leżenia na fali na plecach i gapienia się na chmury.

Widoki na najbliższe miesiące

A więc powrót do sekundnika z kolorowymi wskazówkami. Powrót do mierzenia czasów z dokładnością co do sekundy. Powrót do liczenia pociągnięć i rytmu pulsowania tętnicy szyjnej. Powrót do rozpisek przylepianych mokrą karteczką do podstawy słupka. Powrót do ćwiczeń technicznych, czyli pływania w najniewygodniejszy możliwy sposób. Powrót do uczucia, gdy ciemno robi się przed oczami, bo w oddechu nie została już ani jedna cząstka tlenu, a ściana z niebieskimi kafelkami jest jeszcze o całe pociągnięcie za daleko. Powrót do bólu w skroniach od uciskających łeb okularków. Powrót do topniejących z każdym powtórzeniem przerw przy ścianie. Powrót do omdlewających ramion i łapczywego wdechu przy każdym żałosnym motylkowym wynurzeniu się. Powrót do dziwnie nieprzyjaznej przestrzeni szatni basenowej i wzdrygania się na samą myśl o wskoczeniu do wody, gdy na zewnątrz nie wzeszło jeszcze zimowe słońce. 

Królicza łapa przednia (prawa), kadr z filmiku analizującego styl

To wszystko nic. To wszystko Królik oswaja już od dobrych kilkunastu lat. Gorzej, że jest to też powrót do zawstydzającego uczucia gonienia kolegów z grupy. Dopływania do ściany w momencie, gdy inni już dawno usłyszeli instrukcje do następnego ćwiczenia i wypoczęci wyruszają żwawo do jego realizacji, podczas gdy Królik nie może złapać oddechu po poprzednim. Powrót do poczucia niezdarności, nieskoordynowania i totalnej żałosności własnych ruchów w porównaniu ze sposobem poruszania się innych.

No i dobrze. Tylko niech to wszystko da wreszcie jakiś efekt! I żeby szybko można było znów poleżeć sobie bezkarnie na wodzie pod chmurami…

Gotlands cykelrunt

Po bardzo nieudanym występie na triathlonie, potrzebował Królik jakiegoś oderwania. Mimo że całe półrocze było prawie wakacyjne, to miał Królik ochotę na choć kilka chwil bez wiadomości, bez klikania, bez treningów, bez pracy, prawie bez czytania, najlepiej też bez myślenia.

Takie pięć dni. Prawie bez niczego. Od telefonu nie udało się całkowicie odciąć. Ani od króliczego przejmowania się, liczenia kilometrów i godzin, żeby jeszcze zdążyć kolejne miejsce ciekawie na mapie wyglądające, zobaczyć też w naturze.

Pięć dni pedałowania, upału, deszczu, a przede wszystkim wiatru. Przygoda z rozerwaną oponą i sporo chwil wpatrywania się w horyzont po prostu.

 

Riddarfjärdssimningen

Jedyne pływowe zawody w te wakacje już za Królikiem. Była to taka lepsza powtórka z zawodów dwa lata temu. Jest coś szczególnego w braniu udziału w zawodach o bogatej tradycji.

 

W tym roku po raz pierwszy elektroniczny pomiar czasu

Riddarfjärdssimningen zorganizowany został po raz pierwszy w 1936 roku i był spadkobiercą zawodów Strömmsimningen, które odbywały się w Sztokholmie latach 1920-1927. Strömmsimningen zaczynał się od pięknego neorenesansowego pływającego obiektu, pływalni Strömbadet wybudowanej pod koniec XIX wieku na wodzie w okolicy ratusza. Zawodnicy przepływali pomiędzy centralnymi wyspami miasta przez Strömmen czyli przesmyk dzielący jezioro Mälaren od Bałtyku. Z powodu coraz brudniejszej wody zawody przeniesiono na Mälaren. Strömbadet ostatecznie zamknięto w 1936 roku i rozebrano. W latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych woda była zbyt brudna, by w niej pływać. Zawody przywrócono dopiero w 1976 roku. Pływa się w samym centrum miasta. Start dystansu na jedną milę angielską (1609m) jest pod ratuszem.

2013 - 1609m 

2015 - 2500m

Dwa lata temu Królik w deszczu i w okropnie zimnej wodzie zmęczył ten dystans w bardzo słabym czasie. W tym roku popłynął 2500m, na którym obowiązuje inna trasa: w tę i we w tę. Czyli jest łatwiej, bo mniej więcej połowę dystansu przepływa się z prądem. O sile prądu niech świadczą wyniki zwyciężczyń. Na 1.6km (tylko pod prąd) najlepsza zawodniczka miała w tym roku ponad 21 minut, na 2.5km (połowa pod prąd) ponad 30 minut. Wyniki najlepszych świadczą o średnim tempie o około 10-12s/100m wolniejszym, gdy płynie się tylko pod prąd. Zakładając, że niezależnie od dystansu zwycięzcy poruszają się tak samo wydajnie, to prąd wody spowalnia o około 20s/100m przy silniejszym wietrze, a około 12s/100m przy lepszej pogodzie. Mężczyźni zdają się lepiej pływać pod prąd niż kobiety.

W tym roku pogoda była cudowna, a woda była bardzo ciepła. Królik 2.5km przepłynął w tempie o 20s/100m szybszym niż dwa lata temu miał na milę. Istotnie patrząc również na wyniki zwycięzców z ostatnich trzech lat widać, że w 2013 roku warunki były wyjątkowo niesprzyjające. W tym roku jednak widać najmniejsze różnice w tempach zwycięzców płynących tylko pod prąd i tych płynących w tę i we w tę. Faktycznie był nielekki wschodni wiatr (czyli przeciwny do kierunku prądu wody, która generalnie wylewa się z Mälaren do Bałtyku), mógł on osłabiać więc różnice w prędkościach. Tym bardziej cieszy Królika jego własne nadrobienie 20s na każdych 100 metrach, bo być może można je przypisać nie tylko pogodzie, ale i lepszemu pływaniu.