Jesień. Kaszlem, pracą, łopatką

Wrześniowy obłęd treningowy ustąpił niestety jesiennej mizerii. Mimo że pogoda nadal niemal letnia, Królika znów męczy jakaś pełzająca po jego płucach i oskrzelach infekcja budząca w nocy napadami kaszlu. Poza tym nawał pracy wyłączył praktycznie cztery dni w tygodniu z jakiegoś sensownego funkcjonowania, kiedy to Królik wychodząc o siódmej rano z domu wraca koło ósmej, albo i dziesiątej wieczorem.

Nie ma kaszlu, który powstrzymałby Królika od wyskoczenia ze Szkotem na dłuższy spacer albo inne pohasanie

Do tego Królik słynny ze swej gorliwości w nabawianiu się kolejnych kontuzji, tym razem coś sobie naciągnął w plecach. Ot, taki niewielki ból pod prawą łopatką. Nic takiego, myślał Królik i nadal pływał i jeździł ze Szkotem w trasy. Aż coś się całkiem zablokowało i bolało już stale. Łeee, naprawdę rozwałkowywanie ITBSów to nic, w porównaniu z bólem towarzyszącym uruchamianiu stawów żebrowo-kręgowych (że też tam w ogóle są jakieś stawy!). Czymże bowiem jest ból przypominający łamanie kończyny w porównaniu z wrażeniem miażdżenia klatki piersiowej i łamania kręgosłupa, przy którym nie da się oddychać, który promieniuje do ucha, małego palca u dłoni i stopy?!

W związku z trudną sytuacją pracową króluje Królikowi ryżowa dieta, głównie z pudełka

Królicza zawodowa masakra niestety będzie trzymać aż do Bożego Narodzenia. Musi więc Królik nauczyć się jakoś z nią żyć, a przede wszystkim wbudować jakoś treningi w plan tygodnia. Ten nadmiar pracy w założeniu jest swoistym haraczem, jaki Królik zapłacić musi, by od stycznia na jakiś czas mieć zupełnie inne (lepsze) warunki i okoliczności (naprawdę inne) pracy. I tego już się Królik nie może się doczekać. 

Jesienne zmiany treningowe

Tak na razie bez konkretnych planów, ale po powrocie z wakacji nastąpiły dwie ważne zmiany w króliczym reżimie treningowym.

Pierwsza

Królik przystąpił do nowej grupy pływowej. Zmiana poważna, bo basen inny, a i grupa znacznie mocniejsza. Dobrze, bo ostatnie lata progres w pływaniu był chyba hamowany poczuciem zbytniego komfortu, przyzwyczajenia, pływania na najszybszym torze i bezproblemowym wykonywaniem wszystkich ćwiczeń. Tymczasem teraz na pierwszym treningu Królik był przerażony, bo zdawało się, że jest jednym z najwolniejszych i najniezręczniejszych ciał. Czuł się, jakby pierwszy raz wszedł do wody, sapał, chrapał, chlapał, krztusił się, pocił i jakby nie znał żadnego stylu. Na następnych treningach trochę się poprawiło, ale jednak tu każde ćwiczenie to jak orka na ugorze. Pewnie jakaś weryfikacja tej orki zdarzy się później jesienią na basenowych zawodach.

A takie nudziarskie treningi jeszcze na dokładkę sobie Królik sam aplikuje

Druga

Mniej więcej wtedy, gdy ważyły się losy Szkocji, przyjął Królik pod swój dach chudego i lekkiego Szkota. Zajął on miejsce obok nieco ociężałego burżujskiego Holendra. Obaj patrzyli na siebie raczej nieufnie, spode łba. Ale konfliktu między nimi nie ma, na razie pokonują tygodniowo podobny dystans. Szkot jeździ generalnie przy dobrej pogodzie, bez bagażu, po asfalcie, no i raczej za miasto. Burżuj jeździ do miasta (do pracy, na basen, do znajomych), wozi książki, sprzęt, jeździ w każdą pogodę, jeździ po piachu, błocie, kocich łbach, parkuje byle gdzie, zostaje sam na ulicy przez pół dnia. Co ciekawe mieszczuch zazdrosny o królicze względy też jakoś przyspieszył ostatnio. Więc póki co wypuszcza się Królik ze Szkotem na takie spacery zapoznawcze, powolutku i w poszukiwaniu gładkiego asfaltu. Na razie przepedałowali razem około 480km. Ale w miarę dalszego zacieśniania stosunków będą musieli nieco przyspieszyć.

Aha, Szkot jest naprawdę ładny