Sto osiem dni!

Tyle minęło od czasu poprzedniego pływania. Nawet wanny Królik nie ma, żeby choć się zanurzyć. Morze! Wbrew zakazom, ale musiał Królik. Pierwsza wycieczka dalej niż 30km od ponad 4 miesięcy. Złamanie codziennej rutyny biegania i roweru, którą trzyma Królik od sześćdziesięciu sześciu dni.

Ylva zrobiła swoje rutynowe 70km wzdłuż wybrzeża

Okazało się, że nie zapomniał Królik pływać. Najwyraźniej umiejętność ta nie siedziała w odciętych częściach ciała. A bez nich pływa się jeszcze przyjemniej, choć pozrastane na razie byle jak skóra i mięśnie jeszcze ciągną i przeszkadzają. Ale już zakres ruchów potrzebnych do pływania jest, już strupów, nitek, żyłek wystających z ran (chyba) nie ma. Musi Królik zacząć ćwiczenia na górną część ciała. Byle tylko poza morzem jeszcze jakiś akwen otworzyli!

42 dni

Średnio dziennie: 42 minuty na trenażerze, 9.5km biegu, 36km na rowerze.

W sumie: 400km biegu, 1530km na rowerze, 167 godzin wszystkiego.

Pływać Królik chce!

04 04 20 20

Póki co tutejszy lockdown nie obejmuje biegania po lesie. Dzięki temu udaje się Królikowi trzymać jakoś głowę na karku. Zakończył się miesiąc w miarę uczciwego trenowania, choć bez siłowni, bez basenu, więc tylko rower i bieganie.

A zaczynał Królik marnie, ledwo co przetruchtał 1.3km na bieżni mechanicznej. Tak, jeszcze na siłowni, gdzie wszyscy pluli i prychali na siebie, ocierali twarze ręcznikami, pili z zaplutych przez sąsiadów bidonów. To chyba była inna epoka.

Siłą okoliczności, ale i lepszą pogodą, mniej rozpadającym się ciałem, przeniósł się Królik do lasu. I powolutku zwiększał dystans i trochę się rozpędzał. Już nie miał wrażenia, że coś się rozerwie, jak trochę gwałtowniej szarpnie ciałem.

I tak wszedł Królik w bardzo stabilną codzienną rutynę, gdzie z dokładnością godną lepszej sprawy robił ten sam kilometraż dziennie. Wcześnie rano w lesie, w sąsiedniej wiosce, na kampusie totalnie pusto. Pięknie, trochę creepy może. Przy okazji zmasakrował sobie Królik stopy (to jednak chyba sprawa braku moczenia się półtorej godziny dziennie w basenie), ale nie na tyle, żeby nie móc biegać.

Rozumiemy, że chcesz uprawiać sport

Powoli stara się Królik wymyślać (i realizować) jakieś sensowniejsze treningi. Rutyna pozwoliła na poznanie nielicznych psiarzy i biegaczy, którzy z tym samym uporem trzymają się codziennej rutyny. Miło tak się pozdrowić, zobaczyć czyjąś uśmiechniętą twarz. Wcześniej nikt na taką ekspresję uczuć sobie tutaj nie pozwalał. 

Geen paniek, wel gezond verstand!

Apel o zdrowy rozsądek w kraju, który robi wszystko, żeby zasłużyć sobie na jak najgorszą opinię u sąsiadów, brzmi niemal sarkastycznie. W swoim otoczeniu nie napotkał Królik objawów paniki, wręcz przeciwnie, raczej oznaki lekce sobie ważenia nie tylko (dopiero co) wprowadzonych ograniczeń (przez rząd federalny, którego de facto nie ma od roku), ale i tegoż zdrowego rozsądku. Jeszcze przedwczoraj pójść można było w Leuven na basen, jeszcze wczoraj w szkołach odbywały się normalnie lekcje, a wieczorem gromady młodzieży włóczyły się po mieście, knajpy były pełne ludzi (wiadomo, trzeba uczcić ogłoszenie pandemii). Jeszcze dziś zrobić można było zakupy na targu, pójść do fryzjera. Holendrzy przynajmniej na chłodno wyliczają, że zamknięcie całej gospodarki w dłuższej perspektywie się nie opłaca, bo za rok i pięć lat nie będzie z czego utrzymać służby zdrowia i umrze znacznie więcej osób niż teraz uda się uratować jakimś gigantycznym kosztem. Każdy ma swój rozsądek.

Zamknięte uniwersyteckie obiekty sportowe, choć żeby wejść na bieżnię, wystarczy otworzyć furtkę

 

Stan tego zawieszenia jednak trochę się rzuca Królikowi na głowę. Choć są i zalety. Pierwsza: baseny zamknęli akurat wtedy, kiedy Królik nie może pływać po CUTcie (to już 39 dni bez pływania, a szykuje się jeszcze drugie tyle). Druga: nie może Królik wrócić do Polski. To jest jednak super, właściwie szkoda, że taka sytuacja nie trafiła się na koniec pobytu.

De Dijle

Keizerberg

Na początku rekonwalescencji kręcił się Królik trochę po siłowni. Nawet ćwiczenia ogólniejsze niż tylko na same nogi zaczął robić. Dwa tygodnie po CUTcie zaczął jeździć na rowerze. Tydzień temu biegać. Siłownia za to na razie odpada. Jeżdżenie pociągiem gdzieś dalej też. Zostaje okoliczny lasek, górka, ścieżka wzdłuż kanału. Ciekawe, ile to potrwa. I czy ten zdrowy rozsądek wyjdzie Belgom na zdrowie.

Heverleebos

Kanaal Leuven-Dijle

Rond De Doode Bemde

Raz na cztery lata trafia się dzień za darmo

Trzy i pół tygodnia od CUTa. Z powrotem we Flandrii. Królik prawie samodzielny. Sam, więc musi sobie radzić. Przytachanie bagażu i cały proces podróży wcale nie był banalny.

Teraz zajmowanie się ranami, opuchnięciem, bólem, strupami, bliznami spada już tylko na Królika. Teraz sam musi ogarnąć dezynfekowanie, uciskanie, opatrunki, maści, plastry. Precyzyjne wycinanie, smarowanie, odlepianie, przylepianie patrząc się tylko w lustro naprawdę nie jest łatwe.

To nie był prawdziwy śnieg tylko okropny slush

Jeszcze w Warszawie zaczął Królik delikatnie na siłowni, nogi rzecz jasna. Tutaj jest trenażer, a na zewnątrz ohydny śnieg z deszczem, który na razie skutecznie zniechęca do czegokolwiek. Raptem jedna sensowniejsza przejażdżka rowerowa do tej pory. Siłownia od jutra. Na bieganie trzeba będzie jeszcze czekać tygodnie. Na pływanie – raczej miesiące.

Codziennie godzina bez kompresji i opatrunku. Wolność. I trochę rozczarowanie, jak to wszystko wygląda. Obawa, czy to się w ogóle dobrze zagoi, czy nie trzeba będzie ciąć znowu. Nie jest Królikowi łatwo ze swoją głową. Ale może trochę łatwiej z ciałem, a przynajmniej – może BĘDZIE łatwiej z ciałem. 

Spacer na Keizerberg

Rower wzdłuż Demer

Dziesiąta doba

Mija dziesięć dni od CUTa. Królik wraca do żywych. Ale powoli to idzie bardzo. I choć nie jest źle, nie można powiedzieć, żeby się do końca udało. Być może konieczna będzie jakaś poprawka, kolejny CUT. Albo paskudztwo zostanie do końca życia.

Jeszcze w poCUTowej euforii (otumanieniu)

Cały ten serial trwa już ponad pół roku i mocno Królika eksploatuje. Najpierw było załatwianie. Na każdym etapie przeszkody. Absurdalne, upokarzające, kosztowne. Bezsilność i rozpacz. Do tego jeszcze Króliczy wyjazd. Załatwianie na odległość. Jeżdżenie w tę i we w tę. Strach, że się nie uda, że coś się rypnie.

W końcu leki, leki, leki. W końcu odliczanie już nie tygodni, już nie dni, tylko godzin, minut. Dlaczego to tyle trwa? W końcu przypięli pasami do stołu operacyjnego. Ulga. Zrobił Królik wszystko, co musiał zrobić, teraz już jest w rękach innych.

CUT CUT CUT CUT CUT CUT CUT CUT CUT CUT CUT CUT CUT CUT CUT CUT CUT

Rurka w nosie, ściskający ciśnieniomierz, pulsometr, kroplówka z morfiny. Miażdżący ból, wyrzyg, kołek w gardle, niewygoda, spuchnięcie. W domu rozsadzający ból głowy. Cztery dni w jakiejś innej rzeczywistości. Niby w domu, ale bez spania, bo nie sposób się ułożyć. Z jakimiś obcymi elementami w ciele, przebijającymi się w najdziwniejszych miejscach. I jeszcze te leki, leki, leki.

Pobiegałby Królik

Piąta doba po CUTcie – usunięcie rurek. Krok ku wolności. Powoli. Nabieranie samodzielności. Już Królik sam otworzył lodówkę. Już sam założył buty. Sam wyszedł wyrzucić śmiecie. Siódma doba – impreza dziękczynna. Ósma doba – wyprawa do kina. Dziewiąta doba – samodzielny spacer po lesie. Dziewiąta doba – rowerek na siłowni. 

Sprzęt ratujący życie

Ostatnie razy

Wiele rzeczy ostatni raz. Ostatni spacer po plaży. Ostatnie bieganie po górkach. Jutro ostatnie bieganie po lesie. Pojutrze ostatnie pływanie. Ostatnia siłownia. Ostatni rower. Jeszcze setki innych ostatnich. Królik* robi długi reset. CUT. Takie tam roztrenowanie. Ostatni tydzień przygotowań, spłukiwania organów chemią różną, mija.

*Tak, to ten sam Królik, który od trzech lat woli funkcjonować z ryzykiem wylewki jakiejś czy udaru, niż brać leki; Królik, który odmówił dość prostej w sumie operacji, która mogła naprawić krew (choć mogła i nie naprawić).

CUT CUT CUT CUT CUT CUT CUT CUT CUT CUT CUT CUT CUT CUT CUT CUT CUT

Potem będą dwa, trzy tygodnie unieruchomienia, niespotykane kombinacje i obłędne dawki medykamentów. Dalej dwa, trzy miesiące nietrenowania. I jeszcze wiele kolejnych miesięcy babrania się w tym. Jak to wszystko Królicza głowa w ogóle zniesie? Na razie nie bardzo znosiła to, co było przed CUTem, więc chyba innej drogi nie ma. Może po CUTcie będzie jakiś pierwszy raz.

Ostatni raz. Z Ylvą wzdłuż morza

Ostatni raz. Bieg wokół stawów w Abdij van Park

Ostatni raz. Przejażdżka po Meerdaalwoud

Ostatni raz. Przebieżka po Heverleebos do Zoet Water

Ostatni raz. Zawody w błocie Gór Świętokrzyskich

Ostatni raz. Wykres tempa i profil trasy z Gór Świętokrzyskich